Władysław Orlicz

Zdjęcia grobu profesora Władysława Orlicza z różnych ujęć i lat.

(24 V 1903 Okocim – 9 VIII 1990 Poznań)

Uczęszczał do szkół w Tarnowie, Znaimiu (Morawy) i we Lwowie, gdzie w roku 1920 zdał maturę w II Szkole Realnej. Studia rozpoczął na Politechnice Lwowskiej, ale po roku przeniósł się na matematykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Studia ukończył w roku 1925. Pracę na uniwersytecie we Lwowie podjął już w roku 1923, najpierw jako demonstrator, a później jako asystent. Doktorat uzyskał w roku 1928 (promotor formalny: Eustachy Żyliński, promotor faktyczny: Hugo Steinhaus). Studia uzupełniał na uniwersytecie w Getyndze w latach 1929–1930. W roku 1930 został starszym asystentem na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. Habilitował się w roku 1934 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W roku 1935 został adiunktem na Politechnice Lwowskiej i uzyskał veniam legendi na uniwersytecie. W roku 1937 objął stanowisko profesora na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego obejmując katedrę po Kazimierzu Abramowiczu. Okres II wojny światowej spędził we Lwowie. W roku 1945 powrócił do Poznania obejmując ponownie katedrę matematyki. Stworzył tu szkołę analizy funkcjonalnej. Zajmował się naukowo analizą matematyczną, analizą funkcjonalną, teorią miary, szeregami ortogonalnymi i teorią sumowalności. Opublikował 170 prac, 1 monografię i 2 podręczniki szkolne. Wypromował 39 doktorów. Otrzymał m.in. Nagrodę PTM im. Stefana Banacha (1948), Nagrodę Państwową II stopnia (1952) i I stopnia (1966), nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego (1973). Doktor honoris causa uniwersytetu w Toronto (1974), Politechniki Poznańskiej (1979) oraz UAM (1983). Był członkiem Polskiej Akademii Nauk, członkiem honorowym PTM.

Opracował Roman Murawski