Andrzej Alexiewicz

Grób profesora Andrzeja Alexiewicza.

(11 II 1917 Lwów – 11 VII 1995 Poznań)

Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum nr VI im. Stanisława Staszica we Lwowie i zdaniu w 1935 r. matury rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza. Przez rok studiował fizykę, potem matematykę. W marcu 1939 r. został zatrudniony jako zastępca asystenta w I Katedrze Matematyki kierowanej przez Stefana Banacha. Studia ukończył w roku 1940 na uniwersytecie ukraińskim – pracę magisterską napisał pod kierunkiem E. Żylińskiego. W 1941 został asystentem. W czasie okupacji niemieckiej 1941–1944 pracował jako laborant w instytucie Weigla. Brał udział w tajnym nauczani i kontynuował pracę naukową. Obrona rozprawy doktorskiej odbyła się na tajnym uniwersytecie w 1944 (promotor: W. Orlicz). Po wojnie przeniósł się wraz z rodziną do Poznania i zaczął pracę na Uniwersytecie Poznańskim. W lipcu 1945 Rada Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego nadała mu stopień doktora na podstawie obrony przeprowadzonej we Lwowie. Habilitował się w 1948 i objął stanowisko docenta. Profesorem nadzwyczajnym został w 1954, a zwyczajnym w 1964. W 1987 przeszedł na emeryturę. Był współorganizatorem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii (1951–1954 prodziekan, a następnie 1954–1955 dziekan). W latach 1956–1959 pełnił funkcję prorektora UAM. W okresie 1962–1969 kierował Katedrą Matematyki II oraz Studium Zaocznym Matematyki. W latach 1969–1987 był dyrektorem Instytutu Matematyki. Zajmował się naukowo głównie analizą funkcjonalną. Opublikował ponad 50 prac oraz 1 monografię. Wypromował 21 doktorów. Otrzymał Nagrodę PTM im. Stefana Banacha, dwukrotnie nagrodę ministra, Medal Komisji Edukacji Narodowej oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Jego pasją pozamatematyczną było malowanie.

Opracował Roman Murawski